« ما با هیچ کس عقد اخوت نبسته ایم »

مجلس نهم هم آغاز شد ، همانند همه مجالسی که روزی شروع شد و در یک چشم بر هم زدنی هم به پایان رسید. آنچه که در این میان مهم است فرصتی است که نصیب نمایندگان منتخب مردم شده است. فرصتی برای خدمت به ملت مسلمان ایران ، آن هم در یکی از حساس ترین دوره های تاریخ که به تعبیر مقام معظم رهبری در پیچ تاریخی قرار داریم.

نگاه نماینده منتخب چنین ملتی در ساختار یک نظام اسلامی و در این برهه ی خاص باید یک نگاه نافذ و با بصیرت باشد بطوریکه فهم و درک او در شناخت زمان و شرایط حساس حاکم بر آن ، روی او را زرد و آرامش را از او سلب کند. باید درد دین و دنیای مردم را داشته باشد. دردی که فریادش را برای اقامه حق بلند کند نه اینکه برای منافع شخصی و حزب بازی و کدورت و حسادت ، فریاد ناحق سر دهد که متاسفانه در مجلس گذشته بارها شاهد آن بودیم.

نماینده ای که از همین ابتدا بخواهد اندیشه های مادی و حزبی را در سر بپروراند بداند که خذلان دنیا و خسران آخرت را برای خود فراهم آورده است. آنها بر سر کرسی ای خواهند نشست که حاصل رای ملتی می باشد که مولایشان علی است. همو که حاکم منصوب خویش را به خاطر نشستن بر سر سفره اغنیاء و دوری از فقرا توبیخ نمود.

امروز هم مقام ولایت تاکید اصلیشان بر روی تقوا و دوری از کانون های قدرت و ثروت است که این هم لابد حداقل توقع ایشان از نمایندگان است. وگرنه نماینده مجلس اسلامی باید شخصی باشد که در همه رفتارها و صحبت ها و تصمیم گیری هایش از اسلام نمایندگی کند.

از همه اینها که بگذریم همچنان ندای «أین عمار» آقا در گوش ها طنین انداز است و کرسی مجلس می تواند بهترین جایگاه برای لبیک گفتن به این ندا باشد.

حضرت امیر (ع) در مورد جهاد صحابه پیامبر(ص) می فرمودند: «حملوا بصائرهم علی اسیافهم» یعنی بصیرت و اندیشه های روشن خود را بر شمشیرهای خود حمل می کردند. امروز جنگ ، جنگ اندیشه ها و تصمیم گیری هاست و شمشیر ، شمشیر قلم و اندیشه است.

برخی از تجربه های تلخ مجلس هشتم که با نام اصولگرایی ، در مسیری مخالف حرکت می کرد باعث شد تا مردم در بسیاری از منتخبین خود تجدید نظر کنند و این پیامی است برای همه نمایندگان جدید که « ما با هیچ کس عقد اخوت نبسته ایم.»